Konut piyasasında rekor ve kırılganlık aynı anda
Türkiye konut piyasası, 2026 yılı Mart ayında tarihi bir eşiği geride bıraktı. Endeksa verilerine göre ülke genelinde ortalama konut metrekare fiyatı ilk kez 40 bin TL seviyesinin üzerine çıktı. Ancak bu yükseliş, enflasyon karşısında aynı gücü gösteremedi.
Aylık bazda fiyat artışı %1,13 ile sınırlı kalırken, yıllık artış %27,37 olarak kaydedildi. Buna karşılık aynı dönemde tüketici enflasyonunun %1,94 olması, konutun reel olarak değer kaybettiğine işaret etti.
Nominal fiyat artışı devam ediyor ancak enflasyonun altında kalan artış oranları, konutun kısa vadede enflasyona karşı koruma gücünü zayıflatıyor. Bu durum yatırımcı davranışlarını doğrudan etkiliyor.
Büyük şehirler zirvede, sürpriz iller listede
Mart verilerine göre metrekare fiyatlarında en yüksek seviyeler Muğla, İstanbul ve Antalya’da görüldü. Bu üç ilde ortalama fiyatlar 50 bin TL bandının üzerine çıktı.
Öte yandan Bartın’ın en pahalı iller arasında yer alması dikkat çekti. Ankara ise 36 bin 561 TL ortalama ile ilk 10 dışında kaldı. Kayseri, görece düşük fiyatlı konut seçenekleriyle öne çıkan iller arasındaki yerini korudu.
Artık yatırımcılar sadece büyükşehirlere değil, kira potansiyeli ve yaşam maliyeti dengesi sunan Anadolu şehirlerine de yöneliyor.
Kira artışı sürüyor, geri dönüş süreleri dengeleniyor
Raporda kira piyasasına ilişkin veriler de öne çıktı. Türkiye genelinde ortalama kira 26 bin TL seviyesine ulaşırken, yatırımın geri dönüş süresi (amortisman) ortalama 14 yıl olarak hesaplandı. Yıllık kira getirisi ise %7,25 seviyesinde gerçekleşti.
Faiz oranlarının yüksek seyrettiği bir ortamda %7 civarındaki kira getirisi, yatırımcı için tek başına yeterli olmayabilir. Bu nedenle gayrimenkul artık ‘tek güvenli liman’ olarak görülmüyor.
Reel kayıp yatırım tercihini değiştiriyor
Son yıllarda konut piyasasında yaşanan hızlı fiyat artışı, erişilebilirlik tartışmalarını da beraberinde getirmişti. Sektör verilerine göre 2022-2023 döneminde bir konut almak için gereken birikim süresi 25 yıl seviyesindeyken, 2026 itibarıyla bu sürenin 13 yıla kadar gerilediği belirtiliyor.
Bu gelişme erişim açısından olumlu değerlendirilse de, yatırım tarafında farklı bir dinamik oluşuyor. Uzmanlara göre mevduat faizleri, altın ve döviz gibi alternatif yatırım araçları, gayrimenkule olan talebin hızını doğrudan etkiliyor.
